Førsteinntrykket av ei bedrift - eller ein person - er ofte knytt til kva me ser, den visuelle identiteten.
Å visualisera identitet handlar tradisjonelt om å synleggjera særpreg, og den visuelle identiteten vert rekna som eit viktig verktøy for å styra omdømmet i ønskt retning. Ein visuell identitet er sett saman av ulike grunnelement, vanlegvis varemerke (ofte feilaktig omtalt som logo), typografi, fargar, materiale, grid og mønster/foto, som vert brukt åleine eller i ulike kombinasjonar på valde kommunikasjonsflater. Eksempel på slik flater er nettsider, trykksaker, emballasje og skilt (Rybakken, 2004).
Identitetsdesign kontra merkevarebygging
ange lurar på om identitetsdesign og merkevarebygging er det same. Svaret er nei, men omgrepa vert ofte brukte upresist og om kvarandre (Dowdy, 2003). Ei felles oppfatning er at den visuelle identiteten er ein viktig del av den langt meir omfattande merkevarebygginga. Når ein innan teori om merkevarebygging omtalar visuell identitet og visuelle grunnelement, er det ofte som ein aktivitet knytt til marknadsføring. Dersom målet er å «selja» staden til utanforståande, anten det er turistar eller potensielle fastbuande, kan det vera rett at den visuelle identiteten først og fremst har som funksjon å visualisera merkevarestrategien. Men når målet er stadsutvikling i vidare forstand, og prosessen er like viktig som det visuelle resultatet, vert denne definisjonen for snever. Utviklinga av ein visuell identitet kan skje heilt uavhengig av ønsket om å etablera eller å styrka ei merkevare. Eit grunnleggjande spørsmål i stipendprosjektet har vore kva den visuelle identiteten kan tilføra ein kommune, når det ikkje samstundes vart gjort omfattande endringar eller forbetringar ved staden.
Referansar: